Menu
Zoek
Contact

“We kunnen die kinderen geen extra tijd geven, maar wel de tijd van hun leven”

19 november 2026
Leestijd: 9 min

Een uitstap naar Pairi Daiza. Een klein ijsbeertje op tafel. Een brommer die nog altijd een plek krijgt in de woonkamer. Het lijken kleine dingen, maar voor Cindy en Alessia dragen ze allemaal dezelfde herinnering met zich mee: die aan zoon en broer Kyan.

Toen Kyan ernstig ziek werd, kwam The Bucket List op hun pad. Wat de organisatie toen voor hun gezin betekende, liet zo'n indruk na dat moeder en dochter na zijn overlijden zelf vrijwilliger werden. Vandaag helpen ze andere kinderen en jongeren om dromen waar te maken, terwijl ze tegelijk de herinnering aan Kyan levend houden. Met hun vrijwilligerswerk, maar ook met KYAN VIBES., het jaarlijkse evenement waarvan de opbrengst naar The Bucket List gaat.

"De tijd die ik heb, is voor de mensen die ik zelf kies"

Kyan werd 18 jaar. En wie vandaag over hem vertelt, heeft het niet eerst over zijn ziekte, maar over zijn karakter. Over zijn droge humor, zijn nieuwsgierigheid en zijn liefde voor techniek. Als iets hem interesseerde, wilde hij er alles over weten. Urenlang zocht hij filmpjes op, bouwde hij kennis op en ging hij op ontdekking.

Ook sleutelen deed hij graag. Samen met zijn papa werkte hij aan een brommer die hij eigenhandig opbouwde. Die staat vandaag nog altijd in de living.

"Zelfs op moeilijke momenten bleef hij positief", vertellen Cindy en Alessia. "Genieten zat echt in hem."

Persoon in een rode trui voor een ijsberenverblijf, met een ijsbeer op de achtergrond.

Een dag die een blijvende herinnering werd

Toen duidelijk werd dat Kyan palliatief was, brachten ze Annie van The Bucket List op de hoogte. De reactie liet niet lang op zich wachten.

"Annie heeft ons meteen opgebeld", herinnert Cindy zich. "Ze vroeg of ze eens mocht langskomen."

Kyan koos in die periode heel bewust met wie hij zijn tijd doorbracht. Zijn energie was beperkt en de tijd die hij had, wilde hij besteden aan de mensen die voor hem belangrijk waren. Maar Annie? Die hoorde daar al snel bij.

Een week later stond er een uitstap naar Pairi Daiza gepland, met twee overnachtingen die Kyan en zijn gezin cadeau hadden gekregen van zijn bomma. Voor hen allemaal zou het de eerste keer in het dierenpark worden. Omdat Kyan zo gek was op dieren, keek hij er enorm naar uit.

Annie wilde graag iets extra's voor Kyan betekenen en regelde daarom gids Mark. Ze wist dat hij Kyan met zijn kennis en verhalen over de dieren zou kunnen boeien. En dat bleek helemaal te kloppen. Door de pijn die Kyan op dat moment had, wist niemand vooraf hoelang hij het zou volhouden. "We dachten: we zien wel hoe ver we geraken."

Maar Mark wist hem helemaal mee te nemen in de wereld van de dieren. Wat misschien een korte wandeling zou worden, groeide uit tot een uitstap van bijna twee uur. "Het was ongelooflijk hoe hij Kyan kon fascineren", vertellen ze. "Hij hing echt aan zijn lippen."

En Mark zorgde nog voor iets bijzonders. Tijdens de coronaperiode was hij naar Pairi Daiza blijven gaan, ook toen er geen bezoekers meer kwamen. Daardoor herkenden de dieren hem en kwamen ze vaak meteen naar hem toe wanneer hij voor hun verblijf stond. Zo kwam ook de witte tijger meteen dichterbij. "Dat was zo bijzonder om te zien", vertelt Alessia met een glimlach.

Het ijsbeertje op tafel

Die uitstap bleef niet alleen omwille van de dieren bij. Het gezin bracht er ook twee nachten door bij de ijsberen, een herinnering die vandaag nog altijd zichtbaar aanwezig is.

"We hebben toen een klein stenen ijsbeertje gekocht", vertelt Cindy. "Dat staat vandaag nog altijd bij ons thuis op tafel. Elke avond branden we er een kaarsje bij.”

Voor een buitenstaander lijkt het misschien maar een simpel beeldje. Voor hen is het een tastbare herinnering aan een dag waarop Kyan kon genieten, lachen en even gewoon zichzelf kon zijn.

Maar ook andere beelden zijn blijven hangen. Zoals het moment waarop Kyan de pinguïns eten mocht geven. Terwijl de vogels zich verdrongen om een visje te bemachtigen, viel zijn oog op één pinguïn die achteraan bleef staan.

"Dat was typisch Kyan", vertellen ze met een sprankel in de ogen. "Hij kon niet tegen onrecht. Dus natuurlijk gaf hij net die ene pinguïn een visje."

Brandende kaars bij een glazen kastje met een regenboog en een miniatuurijsbeer.

Van herinneringen krijgen naar herinneringen maken

Wat The Bucket List voor hun gezin betekende, bleef ook na het overlijden van Kyan nazinderen. Vooral Alessia voelde al snel dat ze ooit iets wilde terugdoen voor de organisatie.

"Ik had gezien wat het effect op Kyan was geweest", legt ze uit. "Maar ik had wel wat tijd nodig."

Ongeveer een jaar later zette ze de stap naar vrijwilligerswerk – en niet veel later sloot ook Cindy aan. Schrijven was voor haar al langer een uitlaatklep. Als vrijwilliger vond ze opnieuw een manier om iets voor anderen te betekenen.

"Dan zie je Kyan terug in andere kinderen"

Hun eerste bucketlistje bracht hen bij Frauke. Samen werkten ze aan een onvergetelijke ervaring voor haar. Ze zagen haar genieten, leefden mee met haar gezin en zagen van dichtbij hoeveel zo'n ervaring kan betekenen voor een kind én een gezin.

Tijdens die periode groeide er een bijzondere band. Pas later ontdekten Cindy en Alessia dat Frauke dezelfde aandoening had als Kyan. "Dat kwam wel binnen", vertellen ze. "Plots begrijp je elkaar op een heel andere manier."

Toen Frauke later nog eens op bezoek kwam, had ze een cadeautje voor hen meegebracht. Niet veel later overleed ze.

Toch bleef vooral het positieve hangen. "Je steekt er veel energie in, maar je krijgt er ook ontzettend veel voor terug", zeggen ze. "En soms zie je Kyan terug in het plezier van andere kinderen. Dan weet je weer waarom je het doet."

Vrijwilligerswerk met een bijzondere betekenis

Vandaag zetten Cindy en Alessia zich nog steeds in voor The Bucket List. Ze gaan langs bij gezinnen, luisteren naar hun verhaal en helpen mee om dromen waar te maken. Maar daarnaast zijn er nog heel wat andere manieren waarop vrijwilligers een verschil kunnen maken.

"Niet iedereen hoeft bij gezinnen langs te gaan", leggen ze uit. "Sommige vrijwilligers helpen tijdens evenementen, doen opzoekwerk of leggen contacten. Iedereen draagt bij op zijn eigen manier en je staat er nooit alleen voor."

Voor Cindy betekent dat engagement meer dan alleen iets terugdoen voor de organisatie die ooit zoveel voor hun gezin betekende. Het voelt ook als een manier om iets van Kyan met zich mee te blijven dragen.

"Hij was zo'n positief persoon", vertelt ze. "Zelfs op moeilijke momenten bleef hij kijken naar wat er wél nog was. 'Kijk, de zon schijnt. Het wordt een mooie dag', zei hij dan. Dat probeer ik ook vast te houden."

Kyan leeft voort in KYAN VIBES.

Ook buiten The Bucket List blijft Kyan mensen samenbrengen. Dat gebeurt elk jaar opnieuw tijdens KYAN VIBES., het evenement dat ontstond vanuit de wens om zijn verjaardag niet zomaar voorbij te laten gaan.

Wat begon als een initiatief van zijn leerkrachten, groeide uit tot een jaarlijkse traditie. Familie, vrienden, oud-klasgenoten en sympathisanten komen samen voor wandelingen, fietstochten en brommerritten, gevolgd door pizza of frietjes à volonté. Helemaal zoals Kyan het zelf graag had gezien.

De opbrengst gaat telkens naar The Bucket List.

"Hij blijft echt leven door KYAN VIBES.", vertellen mama en zus. "Iedereen haalt herinneringen op, vertelt verhalen en denkt even terug aan wie hij was."

"Je krijgt er zoveel voor terug"

Als ze één boodschap mogen meegeven aan mensen die overwegen om vrijwilligerswerk te doen, dan moeten Cindy en Alessia niet lang nadenken.

"Gewoon doen."

Vrijwilligerswerk vraagt tijd en engagement, zeggen ze. Maar het levert minstens evenveel op. "Je doet het voor een kind of jongere, maar tegelijk creëer je ook herinneringen voor ouders, broers en zussen. Dat hebben wij zelf ervaren."

En misschien vat die gedachte hun verhaal nog het best samen. Ooit kregen ze dankzij The Bucket List herinneringen die vandaag nog altijd een bijzondere plaats hebben in hun leven. Nu helpen ze zelf mee om die herinneringen voor andere gezinnen mogelijk te maken.

Of zoals ze het zelf zeggen: "We kunnen die kinderen geen extra tijd geven, maar we kunnen hen wel de tijd van hun leven geven."

Twee personen zitten samen aan tafel in een restaurant.

Over de Bucket List

The Bucket List vervult dromen van kinderen en jongeren tussen 3 en 21 jaar die zich in hun laatste levensfase bevinden. Met de hulp van vrijwilligers, partners en sympathisanten zorgen ze voor bijzondere momenten waarop even alles mag draaien om plezier, verwondering en samenzijn.

Grote droom of kleine wens: The Bucket List doet er alles aan om herinneringen te creëren die kinderen, jongeren en hun gezinnen voor altijd koesteren.


Bezoek de website